Mara’s wraak

Het is snel gegaan, in het leven van Mara Carafagna.
In januari 2007 kreeg ze tijdens het galadiner van de Telegatti (de Italiaanse Televizierring) van Silvio Berlusconi het volgende complimentje: “Signorina, als ik niet al getrouwd was, zou ik meteen met u trouwen.”
Een begrijpelijk complimentje, als je Mara Carafagna ziet. Ze lijkt op Audrey Hepburn, met haar donkere hertenogen en ranke, langbenige gestalte. Maar toch een verrassende keuze, voor de man die normaal voor hoerig, blond, en uitpuilend gaat.

Uit die hoek volgde dan ook de onmiddellijke reactie: zijn eigen vrouw Veronica, die in een openbare brief in de linkse krant La Repubblica zijn openbare excuses eiste voor deze onbetamelijke opmerking. Complimentjes maken aan mooie vrouwen is iets dat Silvio Berlusconi al doet sinds hij kan praten, maar blijkbaar schoot Mara Carafagna Veronica ineens in het verkeerde keelgat.

In april 2008 werd Mara Carafagna benoemd minister van Gelijke Kansen in de derde regering Berlusconi. De foto van het moment doet denken aan de uitreiking van de Oscars. Filmster Mara, die stralend en bloedmooi de hand van de president van de republiek vastgrijpt. De destijds 83-jarige Giorgio Napolitano houdt zijn ogen neergeslagen op het papier voor zijn neus: Mara Carafagna was zo’n beetje het allerlaagste dat Berlusconi hem had geflikt. Een showgirl tot minister benoemen!

In de zomer van 2008 zei cabaretière Sabina Guzzanti tijdens een op tv uitgezonden anti-Berlusconi demonstratie op het Piazza Navona: ‘Sorry, ik ben geen moraalridder, maar je kunt niet iemand tot minister van Gelijke Kansen benoemen alleen omdat ze je ding in d’r mond heeft genomen.’ Daar was toen een beetje verontwaardiging over, al leek het feit dat er tussen Mara Carafagna en Silvio Berlusconi meer was gebeurd dan alleen dat ene complimentje wel aannemelijk. Naar verluid heeft het openbaar ministerie banden met hot telefoongesprekken tussen de twee, en wacht alleen op het juiste moment om ze tevoorschijn te trekken.

Dat moment zou dan nu moeten zijn, want Mara Carafagna heeft zich ineens bevrijd uit het cliché waarin ze al drie jaar gevangen zit. De glimlachende schoonheid Mara, altijd naast Berlusconi in de bankjes van het parlement, altijd de claque aanzettend door als eerste voor hem te gaan klappen, heeft ineens een mening. En geen kleine. Ze vindt het ‘onaanvaardbaar’ dat de vuilniskwestie van Napels (haar kiesdistrict) nu toch weer in handen van Berlusconi’s camorra-connectie Nicola Cosentino blijft. De camorra wenst geen tussenkomst van staatshanden op het gebied van de vuilverwerking in de streek rond Napels, en Cosentino, lid van Berlusconi’s partij PdL, staat daar garant voor. Mara pikt dat niet langer. Ze stapt op, heeft ze gezegd, als minister, als partijlid en als parlementslid.

Berlusconi is woedend, en uit dat door te zeggen dat hij ‘de signora Carafagna niet als een probleem voor het voortbestaan van mijn regering ziet.’  Let op: de signora (mevrouw) Carafagna,  en niet meer signorina (juffrouw). Dat is Mara’s wraak: serieus genomen worden.

 

 

 

3 reacties tot nu toe
Plaats een reactie